บทที่ 212 แล้วจะทำยังไงได้อีก

ลู่ซินเดินออกมาส่งลู่เหย่ เรื่องที่เขาช่วยจัดการเตียงคนไข้ให้เมื่อครู่ เธอไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณเขาอย่างไรดีถึงจะพอ

“ขอบคุณนายจริงๆ นะ ลู่เหย่” ลู่ซินทำได้เพียงเอ่ยคำขอบคุณแสนธรรมดานี้ซ้ำๆ อย่างแผ่วเบา

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเกรงใจ จะพูดซ้ำไปซ้ำมาทำไมเนี่ย” ลู่เหย่ยิ้มพลางบอก “กลับเข้าไปเถอะ ไม่ต้องส่งแล้ว”