บทที่ 215 ภาพวาดของฉีไป๋สือ

ชายชราส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป

“คุณตาครับ” ลู่เหย่ก้าวขึ้นหน้าไปสองก้าวแล้วร้องเรียกไว้ “ภาพวาดของคุณตา ขอผมดูหน่อยได้ไหมครับ”

ชายชราเห็นว่าลู่เหย่ยังอายุน้อยมากก็ขมวดคิ้วพูดว่า “เธอก็ไม่ได้เปิดร้านรับซื้อของโบราณ มีอะไรน่าดูเหรอ”