บทที่ 219 ปลาตัวเดียว กินได้สองต่อ

เถ้าแก่โหยวฟังคำโกหกพกลมของลู่เหย่จนเหงื่อตก ที่จริงเขาไม่สนหรอกว่าลู่เหย่จะพูดจริงหรือเท็จ เขาสนแค่ว่าจะทำภารกิจสำเร็จไหม จะคว้ากล่องไม้ใบนี้มาได้หรือเปล่า เพราะความมั่นใจเกินร้อย เขาถึงคิดว่าสู้ราคาเกือบสามเท่าของท้องตลาดก็คงได้ของชัวร์ๆ ใครจะไปนึกว่าจู่ๆ จะมีคนโผล่มาตัดหน้าเอาดื้อๆ

อันที่จริง ถ้าเถ้าแก่โหยวคนนี้ฟังคำสั่งท่านฉ่านแต่แรกแล้วยอมเคาะราคาเพิ่มอีกสักเท่าสองเท่า ลู่เหย่ไม่มีทางสู้ราคาต่อแน่นอน เพราะเดิมทีเขาตั้งใจจะซื้อไปให้แม่ไว้เก็บเครื่องประดับ กล่องไม้กฤษณาลายเก้ามังกรชิงแก้วใบนี้ทั้งงดงามและรักษามูลค่าได้ดี ซื้อแพงกว่าราคาทั่วไปสองสามเท่าก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามากกว่านั้นก็ไม่จำเป็นแล้ว

อีกอย่าง เถ้าแก่โหยวสังเกตว่าคำพูดของลู่เหย่เหมือนมีเบาะแสสำคัญซ่อนอยู่ คล้ายกับมีคนอื่นกำลังจ้องจะฮุบแผนที่ใบนี้อยู่เหมือนกัน