บทที่ 225 ฉันไม่กล้าขับหรอกนะ

เซียวเวยเพิ่งจะรีบร้อนเดินทางจากปักกิ่งกลับมาถึงปินไห่เอาตอนคืนวันส่งท้ายปีเก่า แม่คุณคนนี้ก็ช่างกระไร ถึงปินไห่แล้วกลับไม่ยอมเข้าบ้าน แต่พุ่งตรงมาที่บ้านของลู่เหย่เป็นที่แรกทันที

เซียวเวยซื้อของมาฝากแม่ของลู่เหย่กองโต ทำเอาแม่ของลู่เหย่ดีใจจนเนื้อเต้น แต่พอแม่ของลู่เหย่ถามเข้าถึงได้รู้ว่ายัยหนูคนนี้ยังไม่ได้กลับบ้านตัวเองเลย

“ยัยเด็กคนนี้ ไม่ยอมกลับบ้านตัวเองดันวิ่งโร่มาบ้านฉัน ถ้าพ่อแม่เธอรู้เข้าจะมิตัดหางปล่อยวัด ไล่ให้ไปเดินเร่ร่อนข้างถนนเรอะ” แม่ของลู่เหย่เอ่ยพลางหัวเราะร่าขณะตระเตรียมมื้อค่ำวันสิ้นปี