บทที่ 228 เว่ยฟูจื่อ

"ถอยเหรอ บ้าหรือเปล่า!" ลู่เหย่สบถเสียงเบา "ต่อให้ขุดสมบัติไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็ต้องดูให้เห็นกับตาว่าพวกมันขุดกันยังไง อีกอย่าง ถ้าพูดตามที่ไอ้อ้วนอย่างแกบอก การมีแผนที่นี้ก็เหมือนไม่มี พวกนั้นก็ใช่ว่าจะหาที่เจอสักหน่อย"

"จริงด้วยแฮะ!" หลงอ้วนหัวเราะร่าขึ้นมาทันที "พวกเรายังไม่รู้เลยว่ามันอยู่ตรงไหน พวกนั้นก็ต้องไม่รู้เหมือนกันแน่! เว้นเสียแต่ว่าในมือพวกมันจะมีจดหมายที่กบฏไท่ผิงส่งออกไป"

พอหลงอ้วนพูดจบประโยคนี้ จู่ๆ ก็สะดุ้งตกใจกับคำพูดตัวเอง ขมวดคิ้วแล้วโพล่งอย่างตระหนก "เพื่อน จะเป็นไปได้ไหมว่าพวกเวรนั่นจะมีจดหมายของกบฏไท่ผิงอยู่ในมือจริงๆ? ถ้ามีงั้นก็เท่ากับเจอที่ซ่อนสมบัติแล้วสิ?"