บทที่ 234 ขนหิน

ลู่เหย่ถือไฟฉายเดินหน้าต่อ ลัดเลาะไปตามทางลาดลงด้านล่าง เดินไปได้สักสามสี่สิบเมตร จู่ๆ ทางข้างหน้าก็ถูกกองหินปิดกั้นเอาไว้

อะไรกันเนี่ย! ลู่เหย่ส่ายไฟฉายไปมา พบว่ารอบด้านไม่มีทางอื่นเลย ถ้ำนี้เป็นทางเดินเดี่ยว แต่ทางเดียวตรงหน้ากลับถูกก้อนหินระเกะระกะขวางไว้สนิท ลู่เหย่เดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่านี่เป็นฝีมือมนุษย์ชัดๆ ไม่ได้พังถล่มลงมาเองตามธรรมชาติ

เขาสังเกตเห็นว่าสาเหตุที่มีแนวกำแพงหินตรงนี้ เป็นเพราะช่วงนี้ขนาดถ้ำแคบลงกะทันหัน แต่ทำไมถึงไม่ปิดตายตั้งแต่ตรงรังเหยี่ยวเมื่อกี้นะ? ลู่เหย่รู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง