บทที่ 250 เงินดี งานเบา ใกล้บ้าน

หลังจากลู่เหย่เซ็นสัญญากับมหาวิทยาลัยปินไห่เรียบร้อย เขาก็รีบโทรศัพท์ไปหาอาจารย์ฝ่ายรับสมัครของมหาวิทยาลัยต่างๆ ทันที เพื่อบอกว่าไม่ต้องเดินทางมาที่ปินไห่แล้ว เพราะเขาเซ็นสัญญากับสถาบันอื่นไปเรียบร้อย

แทบทุกมหาวิทยาลัยต่างถามเป็นเสียงเดียวกันว่าเซ็นกับที่ไหนไป โดยเฉพาะชิงหวากับมหาวิทยาลัยปักกิ่งที่ต่างฝ่ายต่างนึกว่าเขาคงเซ็นให้อีกฝั่งไปแล้ว แต่พอได้ยินว่าเป็นมหาวิทยาลัยปินไห่ ทุกคนถึงกับอึ้งตาค้างไปตามๆ กัน

“มหาวิทยาลัยปินไห่เนี่ยนะ เป็นไปได้ยังไง ทำไมล่ะ” ยิ่งสองมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างชิงหวากับมหาวิทยาลัยปักกิ่งยิ่งไม่เข้าใจเลยสักนิดว่า ทำไมถึงมีคนยอมปฏิเสธพวกเขาแล้วเลือก ม.ปินไห่ ทั้งที่ข้อเสนอที่พวกตนยื่นให้นั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย