บทที่ 273 หนึ่งโลงในหนึ่งโลงนอก

ลู่เหย่ตรวจดูรอบๆ ห้องสุสานอีกรอบ นอกจากไหดินเผาสีเทาธรรมดาๆ สิบกว่าใบแล้ว ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก

ไหดินเผาธรรมดาๆ สิบกว่าใบนี้ย่อมเอาไปขายแลกเงินได้อยู่แล้ว ทว่ามูลค่ามันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเกินไป แต่ละใบขายได้แค่ไม่กี่ร้อยไม่กี่พันหยวน ต่อให้ฟอร์มสวยสภาพกริบแค่ไหน อย่างมากก็ขายได้หมื่นกว่าหยวน แถมของพวกนี้ขนาดก็ไม่ใช่เล็กๆ ลู่เหย่จึงไม่แม้แต่จะชายตามอง

ลู่เหย่ใช้ไฟฉายคาดหัวกวาดส่องไปตามมุมทั้งสี่ แล้วไล่ไปตามผนังห้องสุสาน เขากำลังมองหาบางสิ่ง บางสิ่งที่จะช่วยระบุตัวตนของเจ้าของสุสาน อย่างเช่นป้ายจารึกหน้าสุสานหรือภาพเขียนฝาผนังทำนองนั้น