บทที่ 285 พันตำลึงทองยากซื้อของถูกใจ

“ถ้าคิดแบบนี้ เครื่องเคลือบมี่เซ่อชิ้นหนึ่งก็ปาเข้าไปแปดเก้าร้อยล้านเลยน่ะสิ!” เคอหยางหมิงอดหัวเราะไม่ได้

ทุกคนได้ยินแล้วต่างก็ตกตะลึงกันถ้วนหน้า แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าถ้าเป็นของแท้จะต้องทุ่มเงินก้อนโตคว้ามาให้ได้ แต่พอได้ยินว่าตกชิ้นละแปดเก้าร้อยล้าน ก็ยังสะดุ้งโหยงกันเป็นแถว

ต้องเข้าใจก่อนว่า ถึงคนพวกนี้จะเป็นอภิมหาเศรษฐีและเป็นเซียนในวงการสะสมตัวจริง แต่ของโบราณที่ราคาแตะหลักร้อยล้านได้จริงๆ นั้นหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร อย่างตอนที่ร้านป๋อกู่ทงจินเปิดตัวคราวก่อน โบราณวัตถุที่ลู่เหย่นำมาจัดแสดงก็ทำเอาหลายคนในนี้เบิกตากว้างมาแล้ว โดยเฉพาะ 《วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร》 ปีเทียนโซ่วที่สอง และไหชิงฮวาลายจงขุยปราบผีสมัยหยวนชิ้นนั้น ที่ทำให้พวกเขาตะลึงงันไปตามๆ กัน