บทที่ 290 ของแท้หรือของเก๊

ลู่เหย่มาลองคิดดูก็เห็นด้วยกับหลงอ้วน มันก็จริง ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย เพราะกล้องวงจรปิดก็ติดอยู่รอบร้านขนาดนั้นแถมยังบันทึกข้อมูลย้อนหลังได้เป็นปี ใครแอบทำอะไรก็เห็นชัดหมด

จริงอยู่ที่หน้าร้านเขาติดป้ายประกาศรับซ่อมของโบราณไว้ แต่ตั้งแต่เปิดร้านมายังไม่เคยรับงานสักครั้ง เพราะในตลาดนี้คนที่จะซ่อมของโบราณให้ดีจริงๆ มันหายาก แถมในตลาดของเก่าแห่งนี้ก็ไม่มีร้านไหนกล้าขึ้นป้ายรับซ่อมแบบโต้งๆ แบบนี้หรอก

ดังนั้น ในความเป็นจริงความต้องการน่ะมีอยู่แล้ว เพราะของโบราณที่ชำรุดทรุดโทรมมันมีเยอะมาก แต่ตลาดรองรับกลับไม่มี เพราะไม่มีใครชินกับการเอาของโบราณไปซ่อม คนทั่วไปมักคิดว่ามีแต่วัตถุโบราณในพิพิธภัณฑ์เท่านั้นที่มีคนซ่อมให้ แถมยังต้องเป็นการซ่อมแบบคงสภาพเดิม ฟื้นฟูให้กลับมาดูดีเหมือนตอนยังไม่พัง ไม่ใช่ทำให้มันดูสวยกว่าเดิมได้