บทที่ 309 สุสานเวินเถา

พอคิดว่าลู่ซินจะไม่ใช่ลู่ซินแล้ว แต่เปลี่ยนมาใช้ชื่อเหลิ่งซินแทน ลู่เหย่ก็รู้สึกขัดหูอยู่บ้าง อาจเพราะเรียกจนติดปากไปแล้ว เขาเลยรู้สึกว่าชื่อเหลิ่งซินมันเรียกยากพิกล

หลังจากส่งเหลิ่งซินขึ้นรถไปแล้ว ลู่เหย่ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังตลาดของเก่า

ช่วงนี้ลู่เหย่กำลังขบคิดเรื่องหนึ่งอยู่ เป็นเรื่องที่เขาคิดว่าต้องพิจารณาอย่างรอบคอบเป็นพิเศษ ซึ่งความจริงแล้วก็เป็นเรื่องที่เขาคิดวนเวียนมาตลอดนับตั้งแต่กลับจากการขุดสุสานเวินเหลียง