บทที่ 313 พินัยกรรม

ลู่เหย่รู้สึกว่าสวรรค์ช่างไร้ความปรานี เพิ่งจะให้เหลิ่งซินได้พบพ่อแท้ๆ ก็กลับพรากเขาไปเสียแล้ว

เมื่อเห็นหญิงสาวพึมพำกับตัวเองทั้งน้ำตา ลู่เหย่ก็อดไม่ได้ที่จะดึงเธอเข้ามาซบไหล่เบาๆ

“เหลิ่งซิน ถ้าเสียใจก็ร้องออกมาเถอะ กลั้นไว้ข้างในเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ” ลู่เหย่ตบไหล่ปลอบพลางเอ่ยเสียงนุ่ม