บทที่ 346 ชากังฟู

เหลิ่งซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงทาบตัวลงบนแผ่นหลังของลู่เหย่

ลู่เหย่สัมผัสได้ถึงความนุ่มเด้งที่แนบชิดอยู่ด้านหลังจนสะดุ้งเฮือก โชคยังดีที่อากาศหนาว ทุกคนใส่เสื้อผ้าหนาพอ ถ้าเกิดเป็นหน้าร้อนขึ้นมาละก็…

“เป็นอะไรไป ฉันหนักมากเลยเหรอ” เหลิ่งซินเห็นลู่เหย่สะดุ้ง จึงถามขึ้นมาอย่างเก้อเขิน