บทที่ 371 ดูแล้วก็ต้องรับผิดชอบ

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นอะไร อยู่ดีๆ พอตื่นเต้นเข้าหน่อยก็วูบหมดสติไปเลย” ลู่เหย่แก้เชือกที่มัดขาของเหลิ่งซินออกจนหมดแล้วประคองเธอขึ้นมา

เหลิ่งซินหน้าแดงก่ำ ตัวร้อนผ่าวไปหมด เธอมองลู่เหย่อย่างเคอะเขินจนถึงที่สุด คิดไม่ตกจริงๆ ว่าตัวเองจะทำเรื่องพรรค์นี้ลงไปได้อย่างไร เธอชอบลู่เหย่มากก็จริง ต่อให้เขาเอ่ยปากขออะไรที่เกินเลยไปบ้าง เธอก็คงยอมตามใจเขา แต่ถ้าจะให้เชื่อว่าตนยอมให้ลู่เหย่มัดไว้แล้วเล่นอะไรวิตถารแบบนี้ ต่อให้ตีให้ตายเธอก็ไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด

“นาย… ฉันจะไปทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน” เหลิ่งซินอับอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี