บทที่ 374 ตั้งกฎประมูล

หลินเทียนหมิงดูโบราณวัตถุที่จัดแสดงทั้งหมดในห้องลับเสร็จ ก็อดหันไปยิ้มให้ลู่เหย่ไม่ได้ "เถ้าแก่ลู่ เป็นไง ให้ผมจองล่วงหน้าสักสองสามชิ้นได้ไหม"

ลู่เหย่ได้ยินก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะ "คุณหลิน คุณมาไม้นี้อีกแล้วนะ ถ้าคนอื่นรู้เข้า พวกเราสองคนโดนด่าเละแน่เลย เขาต้องหาว่าเราสองคนไม่แฟร์แหงๆ"

หลินเทียนหมิงย่อมเข้าใจเหตุผลนี้ดี แต่การเห็นของดีแล้วไม่ได้คว้าไว้ทันทีมันชวนอึดอัดทรมานใจเหลือเกิน เหมือนเด็กเห็นของเล่นถูกใจ ก็ต้องทำทุกวิถีทาง ร้องไห้โวยวายยังไงก็ต้องให้พ่อแม่ซื้อให้ได้