บทที่ 380 ยอดนักวิชาการ

ลู่เหย่ได้รับรูปแบบการจัดทำวิทยานิพนธ์ที่ต้วนไห่เฉาส่งมาให้ ทั้งระดับปริญญาโทและปริญญาเอก

เขาตัดสินใจขยายเนื้อหาจากวิทยานิพนธ์เดิมเรื่อง 《การพิสูจน์เทคนิคการซ่อมแซมโบราณวัตถุสมัยโบราณที่สาบสูญ》 ให้กลายเป็นวิทยานิพนธ์จบการศึกษาระดับปริญญาโทความยาวห้าถึงหกหมื่นคำ แน่นอนว่าตามคำแนะนำของต้วนไห่เฉา เขายังสามารถแยกเทคนิคการซ่อมแซมโบราณวัตถุแต่ละชิ้นในนั้นออกมาเขียนเป็นบทความวิชาการย่อยความยาวหกถึงแปดพันคำ แล้วนำไปตีพิมพ์ในวารสารระดับแกนกลาง การทำเช่นนี้ก็เพื่อเพิ่มแต้มต่อให้ตัวเองสำหรับการขอจบการศึกษาก่อนกำหนดเป็นกรณีพิเศษ

ด้วยเหตุนี้ ทุกคืนลู่เหย่จึงสละเวลาหลายชั่วโมงไปกับการเขียนวิทยานิพนธ์ แม้เขาจะซึมซับความรู้จากตำราได้ในชั่วพริบตา ทว่าการถ่ายทอดมันออกมานั้นไม่อาจเสกขึ้นมาได้ในทันที ทำได้เพียงเคาะแป้นพิมพ์ลงคอมพิวเตอร์ทีละตัวอักษรเหมือนคนทั่วไป สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือความเร็วในการพิมพ์ของเขาที่จัดว่าเร็วมาก แทบจะเทียบเท่ากับพนักงานพิมพ์ดีดมืออาชีพแล้ว