บทที่ 385 ลานพนันหิน

วิวสวยแค่ไหนมองแวบเดียวก็เกินพอ ที่เหลือก็ได้แต่นั่งเหม่อตาค้าง!

ลู่เหย่เพิ่งเดินทางมาจากในประเทศ มีหรือจะทนความน่าเบื่อแบบนี้ไหว พอฝืนนอนผ่านไปได้คืนหนึ่ง หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ เขาก็กะจะลากซุนต้าเผ้าออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตา ทว่าซุนต้าเผ้ากลับเตรียมพร้อมเต็มพิกัด ขนทั้งโน้ตบุ๊กและอุปกรณ์สารพัดมาครบ ตอนนี้ให้พนักงานรีสอร์ตช่วยต่อสายแลนให้เรียบร้อย แล้วนั่งทำงานงกๆ อยู่ในห้องโน่น!

แน่นอนว่าซุนต้าเผ้าไม่ยอมออกไป “เมืองกระจอกแค่นี้มีอะไรให้เดิน ฉันเตือนว่าแกเองก็อย่าไปบ่อนพนันหินนั่นเลย ไม่มีของดีหรอก อีกอย่างนี่มันถลำลึกเข้ามาในสามเหลี่ยมทองคำแล้ว กบดานอยู่ในรีสอร์ตปลอดภัยกว่าเยอะ แกไม่เห็นเหรอว่าหน้าประตูรีสอร์ตยังมีคนถือปืนยืนเฝ้าเวรยามอยู่เลย”