บทที่ 387 ถ่วงตะกั่ว

ลู่เหย่เพียงแค่มองเสี่ยวซ่งโดยไม่พูดอะไร

เสี่ยวซ่งสบตาลู่เหย่แล้วเอ่ยว่า “เถ้าแก่คนนี้บอกว่าเขามีร้านอยู่ในตำบล อยู่ข้างหน้านี่เองค่ะ เป็นร้านหยกที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ ข้างในรับซื้อหินเนื้อดีเก็บไว้เพียบเลย ช่วงสองสามวันนี้เพิ่งได้หินจากหน้าเหมืองมาอีกตั้งหลายก้อน ยังไม่มีเวลาคัดเลยค่ะ เขาเลยชวนคุณลองแวะไปดู”

ลู่เหย่ได้ยินแล้วก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้ มนุษย์เรานี่หนอ สุดท้ายก็ทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ ตอนแรกเขายังคิดว่าเสี่ยวซ่งเป็นคนเชื้อสายจีน แถมพูดภาษาจีนได้คล่องปร๋อขนาดนี้ ก็น่าจะเห็นแก่คนบ้านเดียวกันบ้าง นึกไม่ถึงเลยว่าจะร่วมมือกับคนนอกมาหลอกฟันเขา