บทที่ 393 ตัดใจ

ซุนต้าเผ้ายังคงก้มหน้าก้มตาศึกษาก้อนหินทีละก้อนอย่างละเอียด ทว่าลู่เหย่กลับเดินดูหินทั้งหมดจนครบไปรอบหนึ่งตั้งนานแล้ว

เมื่อเห็นลู่เหย่ปลีกตัวไปยืนดื่มน้ำอยู่ข้างๆ ซุนต้าเผ้าก็อดไม่ได้ที่จะเดินแกมวิ่งเข้ามาถามอย่างสงสัย "คุณลู่ ดูเสร็จหมดแล้วเหรอครับ"

"ดูเสร็จแล้วครับ หินพวกนี้จริงๆ ไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นหรอก ปราดเดียวก็มองออกแล้ว" ลู่เหย่ยกขวดน้ำแร่กระดกพรวดเดียวไปครึ่งขวด พม่านี่แม่งร้อนชะมัด