บทที่ 397 เลือกข้างซ้าย

“หินเหรอ?” เหลิ่งซินมองหินขนาดเท่าแตงไทยลูกย่อมๆ ที่ลู่เหย่ยื่นให้ พลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“ผมไปพม่าเพื่อไปซื้อหิน ขากลับก็ต้องซื้อหินมาฝากคุณสิ” ลู่เหย่ยิ้ม “พรุ่งนี้เอาไปตลาดของเก่า ให้เถ้าแก่จางร้านโหลวสือเก๋อช่วยผ่าให้ ลองขัดเปิดหน้าต่างดูก่อนก็ได้”

เหลิ่งซินพยักหน้า สีหน้าไม่เชิงยอมรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ