บทที่ 400 ห้องสะสมที่มีของเพียงชิ้นเดียว

ลู่เหย่นำหินอีกก้อนที่ขนกลับมาไปให้จางตงเหวินแห่งร้านโหลวสือเก๋อช่วยผ่า ทว่าคราวนี้ไม่ได้โชคดีเหมือนก้อนก่อนหน้า

หินที่ผ่าออกมาแน่นอนว่าเป็นของดี แต่ถ้าเทียบกับจื่อหลัวหลานแล้วยังห่างชั้นกันลิบลับ

เป็นหยกเนื้อดีที่สีเต็มก้อนและเนื้อฉ่ำลึกอันนั้นใช่แน่ ทว่าสำหรับลู่เหย่มันยังไม่ถึงขั้นสุดยอด เขาเลยขี้เกียจเก็บไว้หรือเอาไปแกะสลักทำอะไร