บทที่ 422 เธอคิดว่ายังไง

ลู่เหย่ประคองถ้วยชาทรงหมวกงอบเคลือบขาวลายหงส์คาบดอกไม้จากเตาติ้งใบนี้ด้วยความเบิกบานใจเป็นล้นพ้น ออกเดินทางคราวนี้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ ทั้งค่าน้ำมัน ค่าอุปกรณ์ ล้วนได้คืนมาหมดแล้ว!

เขาขับรถมุ่งหน้าต่อไป เดิมทีตั้งใจจะเที่ยวเล่นต่ออีกสักเดือน รอให้ถึงเดือนกันยายนหลังเปิดเทอมค่อยกลับบ้าน ทว่าจู่ๆ โทรศัพท์จากหลินเทียนหมิงก็ดังขึ้น

หลินเทียนหมิงโทรหาเขาแบบนี้ย่อมต้องมีธุระแน่ พอเห็นชื่อบนหน้าจอ ลู่เหย่ก็เดาได้ว่าทริปนี้คงต้องพับเก็บกลางคันแปดเก้าส่วน อดเสียดายลึกๆ ไม่ได้