บทที่ 471 กับดัก

พอประตูเหล็กบานใหญ่เปิดออก ลู่เหย่ก็เบี่ยงตัวมุดเข้าไปทันที

จังหวะที่มุดเข้ามา เขาก็นึกกระหยิ่มในใจว่าโชคดีชะมัด ที่แท้ไอ้พวกข้างในพอเห็นตาแก่นั่นไม่อยู่ก็ดันแอบหลับซะงั้น แต่ก็นะ ตอนนี้มันดึกแล้ว ล่อไปห้าทุ่มเที่ยงคืน นั่งจ้องหน้าจอกล้องวงจรปิดแล้วไม่สัปหงกสิถึงจะแปลก

พอพ้นประตูเหล็กบานใหญ่เข้ามาได้ ก็ถือว่าหลบเข้ามาอยู่หลังมุมอับของกล้องวงจรปิดแล้ว ส่วนด้านในเรือนสี่ประสานหลังนี้จะมีกล้องตัวอื่นอีกไหม ลู่เหย่เองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน