บทที่ 484 แกไม่มีทางปล่อยฉันไปอยู่แล้ว

พอได้ยินเสียงลากรองเท้าแตะกับพื้นดังแกรกๆ ลู่เหย่ก็คิดในใจว่าซวยแล้ว แม่งใครวะเนี่ย เที่ยงวันแสกๆ ไม่หลับไม่นอน ดันออกมาหาที่ตาย

ลู่เหย่รีบพลิกตัวหมอบลงทันที พอเพ่งมองก็เห็นว่าเป็นเถาจื่อ เจ้าหมอนี่คีบรองเท้าแตะเดินดุ่มๆ ไปที่ริมแม่น้ำ พอถึงก็ยืนฉี่ลงน้ำหน้าตาเฉย

“เชี่ย! เกือบทำหัวใจวาย” ลู่เหย่สบถพึมพำ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เถาจื่อกำลังยืนปล่อยของ แอบย่องออกจากกระท่อมหลังแรกแล้วมุดเข้าไปซ่อนใต้ถุนกระท่อมของเถาจื่อแทน