บทที่ 500 ขิงแก่ยังไงก็เผ็ดกว่า

ท่านฉ่าน ลั่วหยางเหวิน ชายชราผมขาวโพลน แค่คลาดสายตากันไปสิบนาที แต่ในสายตาของเว่ยฟูจื่อ กลับรู้สึกเหมือนเส้นผมบนหัวของเจ้านายจะยิ่งขาวโพลนขึ้นไปอีก!

ตอนที่ท่านฉ่านเดินกลับออกมา สีหน้าท่าทางของเขาก็คืนสู่ความสงบนิ่งอย่างเห็นได้ชัด เขายังคงใช้ไม้เท้าค้ำยัน ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเนิบนาบมาถึงห้องโถงใหญ่

“เชี่ย! โดนไปขนาดนี้แล้ว แม่งยังจะเก๊กอยู่อีกนะ!” ลู่เหย่ที่นั่งจ้องหน้าจอมือถืออยู่ในรถออฟโรดอดสบถออกมาไม่ได้