ตอนที่ 1391
ตอนที่ 1391 แกล้งเอ๋อตลบหลังมันสักที
minibunny · 7,315 ตัวอักษร
เมื่อเรือรบสีดำเคลื่อนเข้ามาใกล้ ทั่วทั้งความว่างเปล่าก็คล้ายจะแข็งตัว สีสันที่ควรมีทั้งหมดพลันเลือนหายไป
มิใช่ถูกบดบัง แต่ถูกบางสิ่งที่มองไม่เห็นและละโมบกลืนกินไปตั้งแต่ต้นตอจนไร้ซึ่งชีวิตชีวา
เสื้อกันฝนสานเก่าคร่ำคร่าตัวหนึ่งแขวนอยู่ตรงหัวเรือ มันสะบัดพลิ้วส่งเสียงพึ่บพั่บต้าน "ลมทะเล"
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น
