ตอนที่ 338 ความทรงจำที่มีชีวิต

เมื่อเผชิญหน้ากับลู่ชวนที่เอะอะโวยวาย ลู่ชวนในกระจกคนนั้นเพียงแค่ขยับเปลือกตาขึ้นมองอย่างเฉยชา

จากนั้นลู่ชวนในกระจกก็ค่อย ๆ หันหลัง เดินมุ่งหน้าเข้าไปในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

"เฮ้ย ๆ ๆ พวก รอก่อน..." ลู่ชวนพลันตระหนักได้ว่า เจ้าหมอนี่ก็คือความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้ซึ่งเขากำลังตามหา