บทที่ 1008 ล้อมปราบ 7

"หลบพายุหิมะชั่วคราว บางทีพายุอาจจะเบาบางลงบ้าง ใต้เท้าเฉินค่อยเดินทางต่อก็ยังไม่สาย" จางอี้เหิงเอ่ยยิ้มๆ

ทว่าเฉินเยี่ยนกลับไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังแฝงความเย็นเยียบกว่าปกติอยู่หลายส่วน "เทียบกับพวกยุงริ้นหนูมดในเมืองหลวงแล้ว พายุหิมะมีอันใดให้น่ากลัวหรือ?"

จางอี้เหิงยังคงรอยยิ้มไม่คลาย "ตั้งแต่โบราณกาล มีหยางก็ย่อมมีหยิน มีความสะอาดก็ย่อมมีความสกปรกโสมม น้ำใสสะอาดเกินไปย่อมไร้ปลา ข้าคิดว่าใต้เท้าเฉินน่าจะเข้าใจหลักการนี้ดี"

"น้ำมีโคลนตมยังไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือในน้ำซ่อนยาพิษเอาไว้ นั่นต่างหากที่จะทำให้แม้แต่ต้นหญ้าสักต้นก็ไม่อาจงอกเงย" เฉินเยี่ยนยืนหลังตรงตระหง่านอยู่หน้าเกี้ยว ประสานสายตากับจางอี้เหิงอย่างไม่ลดละ "อำนาจบารมี ทรัพย์สินเงินทอง ชื่อเสียงเกียรติยศ ด้วยสติปัญญาความสามารถของจางเก๋อเหล่า ขอเพียงให้เวลาอีกสักหน่อยก็ย่อมได้มาอย่างง่ายดาย ไฉนจึงต้องเลือกเดินไปสู่ทางตันด้วย?"