บทที่ 1017 ล้อมปราบ 16

เมื่อความหวังเฮือกสุดท้ายพังทลายลง จินเป่าก็ร้องโหยหวนออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหมดสติล้มพับไป

จินกวงจิ้นทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูบุตรชายล้มลงกับพื้น สองมือของเขากำกางเกงไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เมื่อหันไปมองใต้เท้าเฉินที่มีสีหน้าเรียบเฉย ก็เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้เขาต่อรองเลยแม้แต่น้อย

"แม้แต่ลูกชายคนโตที่ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจสั่งสอนมาอย่างดีที่สุดก็ยังต้องตาย แล้วคนอื่นๆ ในตระกูลรอดไปจะมีประโยชน์อันใด?"