บทที่ 1026 พ่อลูกหารือลับ

"หุบปาก!"

"ขุนนางฝ่ายบุ๋นดีแต่หดหัวอยู่ในกำแพงเมืองคอยแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ไม่ฉวยโอกาสตอนที่บ้านเมืองอุดมสมบูรณ์กองทัพแข็งแกร่งเช่นนี้ไปบุกเบิกขยายอาณาเขต จะยอมปล่อยให้พวกโฮ่วจินมาเข่นฆ่าราษฎรของเรา แย่งชิงแผ่นดินของเรา แล้วค่อยมาปรึกษาหารือเรื่องการส่งกองทัพไปรับมือกระนั้นหรือ? พวกเขาไม่รู้หรือว่าสถานการณ์ในสนามรบพลิกผันได้ตลอดเวลา จะปล่อยให้พวกเขามัวแต่โอ้เอ้ชักช้าแบบนี้ได้อย่างไร?"

"เมื่อท้องพระคลังมั่งคั่ง ประเทศชาติแข็งแกร่ง ก็สมควรที่จะต้องทำศึก ขยายอาณาเขต หากไม่ฉวยโอกาสนี้บดขยี้ประเทศศัตรูให้ราบคาบ หรือจะรอให้ต้าเหลียงของเราอ่อนแอลง แล้วปล่อยให้พวกมันฉวยโอกาสเข้ามารุกรานงั้นหรือ?"

"ในเมื่อลมบูรพาพัดมาแล้ว ก็สมควรจะให้มันพัดโหมกระหน่ำไปทั่วทั้งทุ่งหญ้า เวลาไม่คอยท่าแล้วนะเจ้าคะ"