บทที่ 138: หนทางที่แตกต่าง

กว่าจะดับไฟได้ก็ฟ้าสางพอดี ท่านอาจารย์หยางคิดจะไปซื้อซาลาเปาหมั่นโถวมาให้เหล่าทหารท่านนั้นรองท้อง แต่ทหารเหล่านั้นรีบจะไปเปลี่ยนเวร ท่านอาจารย์หยางจึงแอบยัดเงินให้

แม้จะเป็นหน้าที่ของพวกเขา แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาเหนื่อยเปล่า มิเช่นนั้นในภายภาคหน้าหากคิดจะเรียกใช้พวกเขาอีกก็คงจะต้องใช้ความพยายามอยู่บ้าง

ท่าทีของนายทหารหัวหน้าที่มีต่อท่านอาจารย์หยางก็อ่อนลงหลายส่วน ชี้ไปยังศพที่นอนอยู่บนพื้นแล้วกล่าว “คนเหล่านี้พวกเราต้องนำตัวไปส่งมอบ หากพวกท่านจะแจ้งความ ก็เพียงให้คนจากศาลาว่าการนครหลวงซุ่นเทียนไปขอรับตัวคนที่หน่วยทหารรักษาการณ์เมืองหลวงก็พอ”

ท่านอาจารย์หยางไม่ได้ขัดขวาง แต่กลับคารวะหนึ่งครั้ง “เช่นนั้นก็ต้องรบกวนทุกท่านแล้ว”

รอจนกระทั่งคนของหน่วยทหารรักษาการณ์เมืองหลวงนำศพทั้งสี่บนพื้นไปแล้ว หลี่จิ่งหมิงและคนอื่นๆ ก็นำซาลาเปาหมั่นโถวที่ซื้อมาไปแจกจ่ายให้แก่เพื่อนบ้านที่มาช่วยดับไฟแล้ว