บทที่ 173 การร่วมมือ

เฉินเยี่ยนใจหายวาบ ไม่คาดคิดว่าจะถูกฮ่องเต้หย่งอันมองเห็นช่องโหว่ได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

ในยามนี้จะพูดออกไปเด็ดขาดว่าเก็บไว้เป็นไพ่ตายสุดท้ายเพื่อรักษาชีวิต มิเช่นนั้นแล้วเรื่องใหญ่ต้องเกิดขึ้นแน่

เขาก้มลงคุกเข่าโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า กล่าวว่า “แม้ปีที่แล้วจะเก็บเกี่ยวได้ไม่น้อย แต่ก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะความบังเอิญหรือว่าพืชผลชนิดนี้ให้ผลผลิตสูงเช่นนี้จริงๆ จึงได้ให้คนในตระกูลลองปลูกกันดู จนกระทั่งเก็บเกี่ยวเมื่อปลายปีจึงได้แน่ใจว่าเป็นพืชที่ให้ผลผลิตสูงจริงพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ตอนนั้นเกิดคดีเกลือเถื่อนขึ้น คนในตระกูลของข้าพระองค์ถูกจับเข้าคุกจนหมดสิ้น เรื่องนี้จึงได้ล่าช้าไป หวังว่าองค์เหนือหัวจะทรงโปรดอภัยโทษให้พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้หย่งอันทอดพระเนตรคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยตรัสว่า “หากธัญพืชนั้นนำมาทดลองปลูกที่เมืองหลวงแล้วสามารถให้ผลผลิตสูงเช่นนี้ได้จริง ไม่เพียงแต่เจียวจื้อสิงจะสามารถขึ้นสู่ตำแหน่งเสนาบดีใหญ่ได้ ตำแหน่งของเฉินซิวจ้วนก็สมควรจะขยับขยายเสียที”

เมล็ดพันธุ์ธัญพืชเช่นนี้ อาจนับได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่า สามารถเลี้ยงดูราษฎรได้นับร้อยล้านคน