บทที่ 187 ย่าหลาน

“ดี ดี ในที่สุดก็รอเจ้ากลับมาจนได้”

ท่านหัวหน้าตระกูลใช้สองมือจับมือของเฉินเยี่ยน เขย่าอย่างแรงสองครั้ง

ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน ก็รีบเบี่ยงกายหลีกทางให้เฉินเต๋อโซ่วและคุณนายหลิ่วที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาออกมา “พ่อแม่ของเจ้าก็คิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวแล้ว รีบให้พวกเขาดูหน่อย”

เฉินเยี่ยนเดินเข้าไปหาเฉินเต๋อโซ่วและคุณนายหลิ่ว เอ่ยเรียก “ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกกลับมาแล้ว”

คุณนายหลิ่วเมื่อได้เห็นบุตรชายที่ไม่ได้พบกันมากว่าหนึ่งปี ก็ร่ำไห้ออกมานานแล้ว จับแขนของเฉินเยี่ยนได้แต่ก้มหน้าก้มตาสำรวจขึ้นๆ ลงๆ พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว