บทที่ 230 พลาสเตอร์ยาหนังหมา

ภายใต้ความคาดหวังอันเต็มเปี่ยม คำตอบที่ได้รับกลับทำให้ทุกคนตกตะลึง “มิได้มีราชโองการ ครั้งนี้ผู้ที่ออกมาเจรจาเพื่อให้สวามิภักดิ์คือท่านเฉิน ถงจือ แห่งเมืองซงเฟิ่ง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของอู่เจิ้งชิงพลันหายไป ถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัด “ถงจือคนหนึ่งก็กล้ามาเกลี้ยกล่อมพวกเรางั้นหรือ? ช่างน่าขันเสียจริง!”

ตำแหน่ง ถงจือ เป็นเพียงขุนนางผู้ช่วย ยังมีเจ้าเมืองอยู่เหนือหัวอีกชั้นหนึ่ง ด้วยสถานการณ์ของหนิงไหวในตอนนี้ อย่าว่าแต่ถงจือแห่งเมืองซงเฟิ่งเลย ต่อให้เจ้าเมืองซงเฟิ่งลงมาด้วยตนเอง ก็เกลี้ยกล่อมพวกเขาไม่ได้อยู่ดี

เงินสามหมื่นตำลึง ฟังดูอาจมากมาย แต่สิ่งที่พวกเขาปล้นชิงจากเรือขนส่งสินค้าในแต่ละปี ก็มีมากถึงหลายแสนตำลึง จะให้พวกเขายอมจำนนเพียงเพราะเงินจำนวนนี้ได้อย่างไร?

เขาในฐานะหัวหน้าแก๊ง เรียกได้ว่าหากอยากได้ลมก็มีลม อยากได้ฝนก็มีฝน ชีวิตเป็นอิสระเหนือผู้คนทั้งปวง ไม่มอบตำแหน่งขุนนางใหญ่ให้ แล้ว凭อะไรจะให้เขายอมอยู่ใต้บังคับของผู้อื่น?