บทที่ 232 รีบมัดเขาไว้

ไม่ทันให้เฉินเยี่ยนเอ่ยปาก เฉินเหล่าหู่ก็ประสานมือคารวะต่อเขา แล้วหมุนกายก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังทางเข้าหมู่บ้าน ระหว่างเดินก็ชักคันธนูและลูกธนูจากหลังออกมา ท่วงท่าของเขารวดเร็วต่อเนื่องราวกับสายน้ำไม่มีขาดตอน แผ่นหลังอันกำยำเปี่ยมด้วยบรรยากาศโศกเศร้า   ดั่งนักรบผู้มุ่งสู่หนทางที่ไม่อาจหวนคืน

เฉินเยี่ยนตกใจยิ่งนัก รีบวิ่งตามไปสองสามก้าว พลางตะโกนเสียงดัง
“ข้ามีวิธีแล้ว! ข้ามีวิธีแล้ว!”

ฝีเท้าของเฉินเหล่าหู่หยุดชะงัก หันกลับมามองด้วยความสงสัย “นายน้อยเยี่ยน มิได้หลอกข้าหรอกหรือ?”

เมื่อครู่ นายน้อยเยี่ยนยังทอดถอนใจว่าการเจรจานี้ยากลำบากนัก เหตุใดเพียงพอเขาตั้งใจจะขัดขวาง ก็กลับบอกว่ามีวิธีขึ้นมาได้ในทันที?

เฉินเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ข้าคือซานหยวนกง เป็นถงจือขั้นห้า ผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วน จะมาติดขัดอยู่เพียงเท่านี้ได้อย่างไรกัน?”