บทที่ 240 การลาดตระเวน

เส้นเลือดบนหน้าผากของเฝิงหย่งปูดโปน ดวงตาทั้งสองข้างที่แดงก่ำจ้องมองเฉินเยี่ยนที่ยืนตัวตรงอยู่เบื้องล่าง มือชี้ไปยังขบวนแถวที่ยืนอย่างเป็นระเบียบบนลานฝึก “กองบัญชาการพันครัวเรือนข้ามีทหารทั้งหมดหนึ่งพันหนึ่งร้อยยี่สิบคน แล้วทหารอาสาของพวกเจ้ามีเท่าใด”

เฉินเยี่ยนกล่าวอย่างภาคภูมิใจอย่างยิ่ง “ครบหนึ่งร้อยคนพอดี”

เส้นเลือดที่ปูดโปนบนหน้าผากของเฝิงหย่งเต้นตุบๆ ขึ้นมา แทบอยากจะชักดาบออกมาฟันเฉินเยี่ยนให้ขาดเป็นสองท่อนต่อหน้าเหล่าทหาร ณ ที่นั้นทันที

แต่ขอเพียงแค่เขามองเห็นเฉินเยี่ยน สายตาก็จะกวาดไปเห็นจิ่นอีเว่ยสองคนที่อยู่ข้างหลังเขา

หายใจเข้าลึกๆ เขาอดทน