บทที่ 258 การก่อการ 2

เสียงร้องไห้คร่ำครวญข้างนอกค่อยๆ ห่างไกลออกไป อู่เจิ้งชิงยังคงระงับความโกรธไว้ไม่หมด

กลับเป็นฮูหยินหงลูบหน้าอกของเขาเพื่อช่วยระบายลมหายใจทีละครั้ง พูดจาอ่อนหวาน “หัวหน้าแก๊งช่างใจดีเกินไปนัก หากจัดการคนเหล่านั้นไปเสียแต่แรก ก็ไม่มีใครกล้ามารบกวนขอรบกวนยาแล้ว”

เมื่อถูกสาวงามปลอบโยนเช่นนี้ ความโกรธของอู่เจิ้งชิงก็ลดลงไปกว่าครึ่ง เขากอดฮูหยินหงไว้แล้วกล่าว “เจ้าไม่เข้าใจ ต่อให้ข้าเป็นหัวหน้าแก๊ง ก็ยังต้องคำนึงถึงคนข้างล่าง”

ฮูหยินหงพอได้ฟังก็ไม่พอใจ ใช้มือเรียวผลักอู่เจิ้งชิงออกไป นั่งตัวตรงกล่าวอย่างงอนๆ “ทั้งแก๊งทั้งระดับบนและล่างล้วนเป็นของท่าน ท่านถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะตีลูกน้องคนหนึ่ง”

ทันใดนั้นก็แค่นเย็นชาหนึ่งเสียง นั่งหันหลังให้อู่เจิ้งชิง