บทที่ 293 เรือพาย

เฉินเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ยิ้มพลางรับถุงเงินไป กล่าวว่า “รอจนถึงวันที่หนิงหวังถูกปราบปรามราบคาบ ก็คือเวลาที่พี่หูจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าครอบครัว”

หูเต๋ออวิ้นพลันกล่าวอย่างขุ่นเคือง “หนิงหวังอ้างต่อพวกเราว่ามีทหารสิบหมื่นนาย ตามที่พี่ชายคาดเดาคงจะมีเพียงครึ่งหนึ่ง ย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของกองทัพสิบหมื่นนายของราชสำนัก การปราบกบฏอยู่ใกล้แค่เอื้อม”

“พี่หูอยู่ในค่ายศัตรู ย่อมเต็มไปด้วยอันตราย ต้องดูแลสุขภาพให้ดี” เฉินเยี่ยนปลอบโยน “ส่วนญาติพี่น้องของพี่หูนั้น อยู่ห่างไกลจากที่นี่ อีกทั้งยังมีกรมราชทัณฑ์ฝ่ายเหนือคอยคุ้มกันอยู่ บางทีเรื่องนี้อาจกลายเป็นโชคดีในคราบโชคร้ายก็ได้”

เมื่อเห็นเฉินเยี่ยนเก็บถุงเงินไปแล้ว หูเต๋ออวิ้นก็วางใจ

นับตั้งแต่เฉินเยี่ยนมาถึงเมืองซงเฟิ่ง การกระทำต่าง ๆ ของเขาล้วนพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นคนซื่อสัตย์มีคุณธรรม จากสีหน้าของเฉินเยี่ยนเมื่อครู่ ย่อมแน่ชัดว่าไม่รู้เรื่องที่กรมราชทัณฑ์ฝ่ายเหนือจับภรรยา บุตร และคนเฒ่าคนแก่ของเขาไป บัดนี้เมื่ออีกฝ่ายรับเงินไว้ ทั้งยังเอ่ยเปรียบเทียบว่า “โชคร้ายอาจกลายเป็นโชคดี” ก็เท่ากับเป็นการให้คำมั่นว่าจะช่วยดูแลญาติของเขานั่นเอง