บทที่ 307 ธัญพืชถูกระเบิด

รอจนกระทั่งดูภาพเหล่านั้นจบลง เซวียเจิ้งก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน มองไปยังลู่จงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาวและกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“ท่านจงฉีลู่ หลายวันนี้คงลำบากไม่น้อยแล้วสินะ”

ครั้งนี้ลู่จงกลับในใจฉงน วาจานี้เมื่อครู่มิใช่เพิ่งจะพูดไปแล้วหรือ ท่านผู้ใหญ่เซวียวันนี้เหตุใดจึงจู้จี้เช่นนี้

เขาหารู้ไม่ว่า เซวียเจิ้งหลังจากดูภาพเหล่านี้จบแล้ว ในใจมีเพียงความคิดเดียว ท่านผู้ใหญ่เฉินช่างกล้าหาญอย่างหาที่เปรียบมิได้โดยแท้

เพียงไม่กี่เดือน ก็ทรมานลู่จงจนไม่เป็นผู้เป็นคน บัดนี้ก็มาทรมานเขาเซวียเจิ้งอีกแล้ว