บทที่ 322 แย่งชิงอาหาร

เสียงตะโกนทีละเสียง ทำให้ทหารกบฏสิบกว่านายค่อยๆ ลดการป้องกันลง

กองทัพราชสำนักที่พวกเขาพบเจอล้วนพูดภาษาราชการ แต่ตรงหน้ากลุ่มคนที่อ้างตนว่าเป็นทหารบ้านกลับพูดภาษาถิ่นหนิงไหวทั้งหมด

ทหารบ้านเหล่านี้คือลูกหลานชาวหนิงไหว เป็นคนบ้านเดียวกันกับพวกเขา

ทหารกบฏนายหนึ่งกล่าว: “หากพวกเขาคิดจะฆ่าพวกเราก็คงฆ่าไปนานแล้ว ไยต้องมาเกลี้ยกล่อมพวกเราที่นี่ด้วย?”

“หรือว่าคิดจะหลอกให้พวกเราวางอาวุธ จะได้ฆ่าพวกเราโดยไม่ต้องเปลืองแรง?”