บทที่ 337 หลิวจื่ออิ๋น

ในอดีต ไม่ว่าผู้ใดจะเข้าพบเขา ล้วนต้องถูกตรวจค้นตัว นับตั้งแต่กลับมายังตำหนักอ๋อง ท่านหลิวก็พักอยู่ในห้องที่เขาจัดเตรียมไว้ หลังจากนั้นเพื่อแสดงความไว้เนื้อเชื่อใจที่มีต่อท่านหลิว เขาก็ไม่เคยสั่งตรวจค้นอีกเลย วันนี้ เขากลับถูกที่ปรึกษาที่ตนเองไว้เนื้อเชื่อใจที่สุดใช้มีดแทง

หนิงหวังไม่เต็มใจ: “ขอเพียงข้าผู้นี้สามารถหนีออกไปได้ จะมอบความมั่งคั่งร่ำรวยให้เจ้าอย่างแน่นอน พวกเรามีจดหมายแล้ว สามารถล่าถอยไปยังแดนตะวันออกเฉียงใต้ได้...” ใบหน้าของหลิวจื่ออิ๋นดุร้ายบิดเบี้ยว: “เนื้อร้ายอย่างพวกเจ้าจำเป็นต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก หนิงไหวถึงจะสงบสุขได้” เขาควบคุมตัวหนิงหวังเดินทีละก้าวไปยังประตู ให้หนิงหวังเปิดประตู แล้วก้าวตามหนิงหวังออกไป

เหล่าทหารด้านนอกเห็นสถานการณ์ ต่างตกใจรีบพุ่งเข้ามา หลิวจื่ออิ๋นเพียงกดกริชลงเล็กน้อย หนิงหวังก็ตวาดลั่นทันที: “ถอยไปให้หมด!” เหล่าทหารจำต้องหลีกทาง หลิวจื่ออิ๋นก็ควบคุมตัวหนิงหวังเดินออกไปทีละก้าวเช่นนี้ มีพลปืนคาบศิลาผู้หนึ่งยกปืนขึ้นเล็งจากด้านหลังหลิวจื่ออิ๋น หนิงหวังก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดอีกครา ตวาดเสียงเกรี้ยวกราด และออกคำสั่งให้ทุกคนห้ามขยับ ปืนคาบศิลากระบอกนั้นจำต้องวางลง

หลิวจื่ออิ๋นควบคุมตัวหนิงหวังผู้กลัวตายเดินไปเช่นนี้ ข้ามผ่านเหล่าทหารนับหมื่น ก้าวทีละก้าวไปยังประตูใหญ่ บีบบังคับให้หนิงหวังเปิดประตูต่อหน้าทหารทุกนาย กองทัพราชสำนักด้านนอกเห็นภาพนี้ ก็ตกตะลึงกันถ้วนหน้า พลันก็เป็นเสียงตะโกนดังของหลิวจื่ออิ๋น: “หนิงหวังอยู่ที่นี่ ข้าหลิวจื่ออิ๋นต้องการพบเฉินเยี่ยน!”

...