บทที่ 347 เข้าร่วมหุ้น

ทว่ากลับได้ยินเฉินเยี่ยนกล่าวอย่างเที่ยงธรรม: “ฝ่าบาท นี่คือธุรกิจที่ตระกูลเฉินของกระหม่อมทำขึ้นเพื่อหาอาชีพให้ชาวซงเฟิ่ง ไม่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก นับตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ ก็มักจะทรงใช้คลังส่วนพระองค์มาโปะช่องโหว่ของท้องพระคลัง จนถึงขั้นที่องค์เหนือหัวเสวยพระกระยาหารเพียงสี่อย่างกับน้ำแกงหนึ่งถ้วย เมื่อเทียบกับหนิงหวังผู้ทรยศนั่น ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินเยี่ยนก็รู้สึกคับแค้นใจขึ้นมา: “หนิงหวังโจรทรยศนั่นใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย พระกระยาหารมื้อหนึ่งก็แทบจะกินเบี้ยหวัดทั้งชาติของขุนนางเช่นพวกกระหม่อม องค์เหนือหัวของกระหม่อมทรงตรากตรำพระวรกายบริหารราชกิจนับหมื่น แต่กลับทรงมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างยากลำบาก กระหม่อมเห็นแล้วก็เจ็บปวดใจจนมิอาจทน เพียงหวังว่าจะสามารถอุทิศกำลังส่วนหนึ่งเพื่อองค์เหนือหัวได้”

เฉินเยี่ยนสะกดกลั้นอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้กล่าวต่อ: “ธุรกิจนี้เพิ่งจะเริ่มต้น หุ้นสี่ส่วนนี้ยังมีมูลค่าไม่สูง หรือก็มิอาจเติมเต็มท้องพระคลังได้ เพียงหวังว่ายามเทศกาล แม้กระหม่อมจะอยู่ไกลถึงซงเฟิ่ง มิอาจปรนนิบัติองค์เหนือหัวได้ ก็ยังสามารถทูลเกล้าฯ ถวายกับข้าวสักจาน ฉลองพระองค์ใหม่สักชุด เพียงเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ!”

สิ้นเสียง เฉินเยี่ยนก็คุกเข่าลงกับพื้น เอาหน้าผากจรดพื้น นิ่งไม่ไหวติง

เซี่ยชางถึงกับอ้าปากค้าง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปแล้ว