บทที่ 350 อุดมการณ์

“ผู้ใดไม่มองการณ์ไกลถึงหมื่นชั่วคน ย่อมมิอาจวางแผนเพียงชั่วขณะ ผู้ใดไม่มองภาพรวม ย่อมมิอาจวางแผนเพียงเขตแคว้นเดียว ศิษย์มิใช่เป็นเพียงขุนนางของต้าเหลียง แต่ยังเป็นขุนนางของฮว๋าเซี่ย สิ่งที่ศิษย์ต้องทำ คือการแสวงหาผลประโยชน์อันยั่งยืนชั่วหมื่นชั่วคนเพื่อต้าเหลียง และเพื่อราษฎรฮว๋าเซี่ยของศิษย์!”

น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนแน่วแน่: “ฮว๋าเซี่ยของเราตลอดห้าพันปีที่ผ่านมา ล้วนยืนหยัดอย่างทระนงเหนือใต้หล้า ได้รับการยกย่องเป็นราชวงศ์สวรรค์ หมื่นแคว้นแดนดินเดินทางมาถวายบรรณาการ รุ่งโรจน์มานานหลายพันปี แต่ในราชสำนักทุกวันนี้ เหล่าขุนนางกลับแก่งแย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์เพื่อตนเอง แบ่งพรรคแบ่งพวกโจมตีกัน หารู้ไม่ว่าดินแดนป่าเถื่อนที่เดิมทีพวกเขาเคยดูแคลน กำลังเกิดการปฏิรูปครั้งใหญ่อย่างหน้ามืดตามัว”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนก็แปรเปลี่ยนเป็นร้อนรน: “เรือใหญ่ของตะวันตกสามารถเดินทางได้นับหมื่นหลี่ มาลักลอบขนส่งสินค้าที่ชายแดนต้าเหลียงของเราได้ ก็ย่อมสามารถมารุกรานชายแดนต้าเหลียงของเราได้ ปืนใหญ่ของตะวันตกสามารถสกัดกั้นกองทัพต้าเหลียงของเราในทะเลได้ ก็ย่อมสามารถระเบิดเปิดประตูประเทศของเราได้”

“พวกเขามีเครื่องจักรไอน้ำ สามารถทำในสิ่งที่กำลังคนมิอาจทำได้ การทอผ้า อาวุธ รถเหล็กที่สามารถเดินทางได้นับพันหลี่โดยไม่ต้องใช้ปศุสัตว์อย่างวัวม้าลากจูง เมื่อพวกเขาพัฒนาไปถึงระดับหนึ่ง ก็ย่อมต้องปล้นชิงทรัพย์สมบัติของแคว้นอื่น ทำให้แคว้นที่ล้าหลังต้องตกเป็นทาสของพวกเขา ยอมยกดินแดน จ่ายค่าปฏิกรรมสงคราม ถูกทารุณสังหาร...”

เฉินเยี่ยนสะกดกลั้นอารมณ์ น้ำเสียงกลับมาสงบ: “ท่านอาจารย์ ศิษย์จะผ่อนปรนได้อย่างไร? แล้วจะกล้าผ่อนปรนได้อย่างไร?”