บทที่ 357 เริ่มงาน

หวังหรูไห่ยิ้มกล่าว: “บ่าวเดิมทีคิดว่าเฉินซานหยวนเป็นพวกไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ไม่นึกว่าจะมีเวลาที่เขากลัวด้วย”

ฮ่องเต้หย่งอันแย้มสรวล: “เขาเคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ที่ไหนกัน”

พลันก็หันพระพักตร์ไปตรัสกับเฉินเยี่ยน: “ล้วนกล่าวว่าคนชรากลัวตาย เจ้าเพิ่งจะอายุเท่าใด ก็กลัวตายแล้วหรือ?”

เฉินเยี่ยนทั้งหวาดกลัวทั้งคับข้องใจ: “กระหม่อมไม่กลัวตายที่ซงเฟิ่ง ไม่กลัวตายในเงื้อมมือหนิงหวัง แต่กระหม่อมกลัวถูกปรักปรำจนตาย! กระหม่อมในเมื่อรับตำแหน่งถงจือซงเฟิ่ง ก็ต้องรักษาซงเฟิ่งไว้ให้ฝ่าบาท มิอาจคืนเมืองที่ว่างเปล่าให้ฝ่าบาทได้ จึงได้เกลี้ยกล่อมทหารแตกทัพเก่าๆ เหล่านั้นของหนิงหวัง กระหม่อมมิมีใจสองใจโดยเด็ดขาด”

ฎีกามากมายเหล่านั้น ไม่ว่าจะแจกแจงข้อกล่าวหากี่สิบกระทง ที่ร้ายแรงที่สุดก็คือการที่เขารวบรวมทหารบ้านกว่าห้าหมื่นนาย