บทที่ 359 จะรุก? หรือจะถอย?

เฉินเยี่ยนกล่าว: “ก็เพราะเบื้องหลังมีผู้คนนับไม่ถ้วนยืนอยู่ ศิษย์จึงถอยไม่ได้ ทั้งยังต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี เช่นนี้ถึงจะสามารถปกป้องพวกเขาได้ การจะอยู่รอด ทั้งยังต้องอยู่อย่างดี ในยามที่ศัตรูอ่อนล้า ก็ต้องโจมตีอย่างไม่คิดชีวิต มีเพียงสังหารศัตรู ตนเองถึงจะปลอดภัย”

เจียวจื้อสิงเห็นความเฉียบคมบนใบหน้าของเฉินเยี่ยน ในที่สุดก็ยังส่ายหน้า: “ข้าพเจ้าก็เคยมีช่วงเวลาที่ยังหนุ่มแน่น”

ความนัยแห่งการปฏิเสธในน้ำเสียงนั้นชัดเจนยิ่งนัก

เฉินเยี่ยนรู้ว่าต่อไปคือโอกาสสุดท้ายของเขา เขาหยิบซองจดหมายซองหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เดินไปข้างหน้าเจียวจื้อสิงหนึ่งก้าว วางลงบนโต๊ะข้างๆ เจียวจื้อสิง: “ผู้น้อยตอนที่ปราบกบฏที่ซงเฟิ่ง บังเอิญได้จดหมายที่คนตระกูลสวีเขียนไว้ฉบับหนึ่ง”

เจียวจื้อสิงเปิดซองจดหมายกวาดตาอ่านหนึ่งรอบ ก็เงยหน้าพรวดขึ้นมองเฉินเยี่ยน: “นี่คือ?!”