บทที่ 407 ประลองคารมเปิดทะเล 4

แม้ว่าท่านผู้เฒ่าเสิ่นเหลียงโม่จะมีศิษย์มากมายที่เข้ารับราชการในราชสำนัก แต่เมื่อเทียบกับท่านผู้เฒ่าหยาง ผู้เป็นอาจารย์ของซานหยวนกงผู้นี้แล้ว ก็ยังห่างชั้นกันอยู่ไม่น้อย

เสิ่นเหลียงโม่เห็นท่านอาจารย์หยางลุกขึ้นยืน สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เดิมทีเขาอาศัยว่าตนเองอายุมากและมีบารมี มาวิจารณ์ผู้น้อยสักหน่อย ต่อให้เฉินเยี่ยนจะโต้แย้งอย่างไร ก็เป็นเพียงการยกยอปอปั้นตนเอง แต่การที่ผู้เฒ่าผู้นี้กลับออกหน้าปกป้องศิษย์ มันย่อมแตกต่างออกไป

เสิ่นเหลียงโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: “ในเมื่อเขาเป็นศิษย์ของเจ้า เขาใจแคบไม่ยอมรับฟังผู้อื่นถึงเพียงนี้ ไฉนเจ้าถึงไม่ว่ากล่าว? หรือว่าเพียงเพราะเขาสอบได้อันดับหนึ่งสามสนามติดต่อกัน ก็สามารถทำลายอนาคตของผู้อื่นได้ง่ายดาย?”

เมื่อได้ฟังเขาไม่สนใจข้อเท็จจริง ยังจะมาใส่ร้ายป้ายสีเฉินเยี่ยนอีก ท่านอาจารย์หยางก็โกรธจัด ตวาดลั่นทันที: “วันนี้คือการประลองคารมเรื่องการเปิดทะเล พวกเจ้าไม่ถกเถียงในประเด็นนี้ กลับทีละคนสองคนขึ้นมาก็ด่าทอศิษย์ข้าว่าเป็นขุนนางกังฉิน ไร้ซึ่งความอดทนอดกลั้น ยังคิดจะให้เขาซาบซึ้งใจพวกเจ้ารึ?”

เฉินเยี่ยนได้ฟัง ก็รู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว อดส่งเสียงเชียร์ท่านอาจารย์หยางในใจไม่ได้ ท่านอาจารย์พอโต้เถียงขึ้นมา ก็ช่างคมคายทุกถ้อยคำจริงๆ