บทที่ 441 เปิดศาลบรรพชน

ลู่ซื่อถอนหายใจอีกครั้ง: “อาเยี่ยนมองการณ์ไกลกว่าย่า ทำการรอบคอบ ชวนเกอเอ๋อร์ลงเอยเช่นนี้ ก็เป็นเพราะเขาหาเรื่องเอง สมควรได้รับแล้ว”

พลันก็กุมมือเฉินเยี่ยนอย่างกังวล: “หากคนในตระกูลเสียใจแล้วจะทำอย่างไรดี?”

เฉินเต๋อโซ่วและหลิ่วซื่อก็กังวลใจเช่นกัน

เฉินเยี่ยนยิ้ม: “ตระกูลเฉินคือรากเหง้าของข้าเฉินเยี่ยน ข้าย่อมต้องจัดการอย่างระมัดระวัง พวกท่านไม่ต้องกังวล”

วันรุ่งขึ้นฟ้าเพิ่งสาง เสียงกลองหน้าศาลบรรพชนก็ดังไปทั่วทั้งเฉินเจียวาน