บทที่ 479 เบียดเสียดสู่ซงเฟิ่ง

จางรุ่นเจี๋ยจ้องมององครักษ์ของเฉินเยี่ยนขนโต๊ะเก้าอี้กลับไปยังเพิงน้ำชา เก็บพู่กันหมึกกระดาษและจานฝนหมึกกลับขึ้นรถม้า ท่าทางเหี่ยวเฉาราวกับมะเขือยาวถูกน้ำค้างแข็ง ความโกรธแค้นในใจก็สลายไปกว่าครึ่ง

พอหันไปมองเฉินเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่ง แต่ในใจคงกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก ความขุ่นเคืองในใจของจางรุ่นเจี๋ยก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง กล่าวอย่างเนิบนาบ: “ท่านเฉิน ในแวดวงขุนนางย่อมมีกฎเกณฑ์ ท่านมาจิ่นโจวในครั้งนี้ ถือเป็นการล้ำเส้นแล้ว”

เฉินเม่าและคนอื่นๆ เดิมทีก็มีโทสะเต็มท้องอยู่แล้ว ยามนี้ได้ยินจางรุ่นเจี๋ยตำหนิเฉินเยี่ยนเช่นนี้ ยิ่งโกรธจนตาแดงก่ำ ฝีเท้าที่ย่ำลงพื้นก็หนักหน่วงกว่าปกติ

พวกเขาต่างพากันหันไปมองเฉินเยี่ยน ก็เห็นเฉินเยี่ยนที่ควรจะโกรธ กลับกล่าวกับจางรุ่นเจี๋ยอย่างถ่อมตน: “ท่านจางพูดมีเหตุผล”