บทที่ 482 อีกหนึ่งปีแห่งการสอบในวัง 1

โจวจี้ไป๋กล่าว: “ในเมื่อฝ่าบาททรงตั้งหัวข้อนี้ ก็ย่อมต้องแยกแยะความดีความเลว หากเพื่อไม่ให้ล่วงเกินท่านเสนาบดีใหญ่และท่านรองเสนาบดีใหญ่ แล้วเขียนผลงานที่ธรรมดาออกไป ย่อมต้องไม่เป็นที่พอพระทัยของฝ่าบาท การสอบได้อันดับหนึ่งสามสนามติดต่อกันของข้าก็จะเป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ อีกอย่างเรื่องที่ข้ากับหวยหย่วนเป็นพี่น้องกันเป็นที่รู้กันทั่วไป คนที่ควรล่วงเกินก็ล่วงเกินไปนานแล้ว ไยยังต้องกังวลอยู่อีก?”

ท่านอาจารย์หยางกดหนังตาที่กระตุกไม่หยุด กัดฟันกล่าว: “พวกเจ้าสองพี่น้องนี่เก่งจริงๆ!”

“คนธรรมดาจะเป็นซานหยวนกงได้อย่างไร? ท่านอาจารย์คอยดูเถอะ”

โจวจี้ไป๋มั่นใจเต็มเปี่ยม

ในสายตาของเขา ในบรรดาผู้เข้าสอบไม่มีผู้ใดเข้าใจข้อดีข้อเสียของนโยบายเปิดทะเลทั้งสามแบบนี้ได้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว