บทที่ 490 สำนักศึกษาประจำเมือง 2

หลังจากเฉินเยี่ยนและคณะเข้าสู่สำนักศึกษา ก็พบว่าเส้นทางราบรื่นไร้อุปสรรค ไม่พบผู้คนเลยแม้แต่เงา แต่ความทรุดโทรมของสำนักศึกษานั้นประจักษ์แก่สายตาอย่างชัดเจน

เรือนบางหลังพังทลายไปแล้ว เหลือเพียงกำแพงครึ่งแถบตั้งตระหง่าน เศษอิฐและหินเหล่านั้นก็ไม่มีใครเก็บกวาด กระจัดกระจายเกลื่อนกลาด หญ้ารกขึ้นตามรอยแตก บางต้นสูงท่วมหัวคน

สภาพรกร้างทรุดโทรมเช่นนี้ ทำให้ท่านอาจารย์หยางส่ายหน้าทอดถอนใจติดต่อกัน

สำนักศึกษาประจำเมืองผู้สง่างาม ไฉนถึงตกต่ำได้ถึงเพียงนี้

มิน่าเล่าการศึกษาในซงเฟิ่งถึงได้ตกต่ำ